سخنرانی دکتر چمران به هنگام دفن دکتر شريعتی

ای علی ! هميشه فکر می‌کردم که تو بر مرگ من مرثيه خواهی گفت ، و چه قدر متأثــّرم که اکنون من بر تو مرثيه می‌خوانم .....

ای علی ! من آمده‌ام که بر حال زار خود گريه کنم ، زيرا تو بزرگوارتر از آنی که به گريه و لابه ی ما احتياج داشته باشی .....

ای علی ! گفتی که هرکس گفتنی‌هايی دارد و شخصيت هر انسانی به اندازه ی ناگفتنی‌های اوست و من اضافه می‌کنم که درجه ی دوستی و محبّت من با انسانی ديگر به اندازه ی ناگفتنی‌هایی است که می‌توانم با او در ميان بگذارم و از این ناگفتنی‌ها که می‌خواستم بازگو کنم ، بی نهايت داشته ام .....

ای علی ! من دردمندم ، دل شکسته‌ام ، زير کوهی عظيم از ظلم و ستم کوفته و پژمرده شده‌ام ، ديگر صبر و تحمـّـلم به پايان رسيده است . خواستم از فرصت محالی که به دست آمده بود استفاده کنم و در کنار تو ، در پرتو روح بلند تو کمی ‌بياسايم ، عقده‌های باز نشدنی را باز کنم ، ناگفتنی‌های فراوان را که همچون دريا بر قلبم موج می‌زند با تو بگويم ، عقل را به عاقلان واگذارم ‌، زمام اختيار را به دست دل بسپارم‌ و آنچه را که بر قلب مجروح و شکسته‌ام می‌گذرد ‌، بدون ترس و شرم بازگو کنم‌ . می‌خواستم که بر بال های خيال تو بنشينم و تا وادی نيستی پيش برانم و از درد هستی بياسايم ‌. خوش داشتم که وجود غم آلود خود را به سر پنجه ی هنرمند تو بسپارم‌ و تو‌، نی وجودم ‌ سرود عشق و آوای تنهايی و آواز بيابان و موسيقی آسمان بشنوی . می‌خواستم که غم‌های دلم را بر تو بگشايم‌ و تو اکسير صفت غم های کثيف را به زيبايی مبدّل کنی و سوز و گداز درونم را به زيبايی مبدّل نمایی‌ و سوز و گداز درونم را تسکين بخشی . می‌خواستم که پرده‌های جديدی از ظلم و ستم را که به شيعيان علی (ع) و حسين (ع) می‌گذرد به تو نشان دهم و کينه‌ها و حقــّه‌ها و تهمت‌ها و دسيسه بازی‌های کثيفی را که از زمان ابوسفيان تا به امروز بر همه جا ظلمت افکنده است بنمايانم .....

ای علی ! شايد تعجّب کنی اگر بگويم که همين هفته گذشته که به محور جنگ "بنت جبيل" رفته بودم و چند روز را در سنگرهای متقدّم "تلّ مسعود" در ميان جنگندگان "امل" گذراندم فقط يک کتاب با خودم بردم و آن کوير تو بود . کويری که يک عالم معنی و غنا داشت‌ و مرا به آسمان ها می‌برد و به ازليت و ابديت متــّصل می‌کرد ، کويری که در آن آوای عدم را می‌شنيدم ‌، از فشار وجود می‌آراميدم ‌، به ملکوت آسمان پرواز می‌کردم و در دنيای تنهايی به درجه ی وحدت می‌رسيدم .....

ای علی ! تو نماينده ی به حقّ محرومين و زجرديدگان تاريخی و من ناله ی دردمندان را از حلقوم تو می‌شنوم ‌، خروش اعتراض آنها را در فرياد رعدآسای تو می‌يابم ‌، سرنوشت هزاران کارگر بدبخت را از دريچه ی چشم تو می‌بينم که زير تازيانه ی جلـّادان فرعون جان می‌دهند و زير تخته سنگ‌ها دفن می‌شوند و من صدای خرد شدن استخوان‌های نحيف آنها را زير تخته سنگ‌ها می‌شنوم و ضجّه ی درد مندان و ناله ی زجرديدگان دلم را به درد می‌آورد .....

ای علی ! دین داران متعصّب و جاهلان تو را به حربه ی تکفیر کوفتند ، از هیچ دشمنی و تهمت فرو گذار نکردند و غرب زدگان که خود را به دروغ روشنفکر می‌نامند ، تو را به تهمت ارتجاع کوبیدند و اهانت‌ها کردند و رژیم شاه نیز که نمی‌توانست تو را تحمّل کند و روشنگری تو را مخالف مصالح خود می دید ، تورا به زنجیر کشید و بالآخره شهید کرد .....

قسم به غم که تا روزگاری که دريای غم بر دلم موج می‌زند‌ ، ای علی تو در قلب من زنده و جاويدی‌ .....

قسم به ناله درد مندان و آه بينوايان و اشک يتيمان‌ که تا استعمار و استبداد و استثمار وجود دارد ‌، تو ای علی در جوش و خروش زنجيريان و محرومان حيات داری .

منبع : مکتب مبارز ؛ نشریه ی اتــّحادیه ی اسلامی دانشجویان در اروپا و انجمن اسلامی دانشجویان در آمریکا و کانادا ؛ شماره ی ۲۴ ؛ زمستان ۵۶ و بهار ۵۷ ، ۱۹۷۸ میلادی 

با تشکـّر از دوست عزیزم آرش

شیطان که رانده گشت به جز یک خطا نکرد

خـود را بـرای سـجـده ی آدم رضـا نــکــرد

شـیـطـان هـزار مرتـبـه بـهـتـر ز بی نـمـاز

آن سـجـده بـر آدم و ایـن بــر خــدا نــکــرد

معمولاً خبرايي كه من توي وبلاگ مي نويسم ، به روز نيستن ولي اين بار يه خبر تلخ رو خيلي به موقع دارم توي وبلاگ ميذارم .

سه شنبه ، ۸/۸/۸۶ ، ساعت ۱ بعدازظهر : بعد از اين كه به اتــّـفاق دوستان غذا رو توي سلف پرديس صرف كرديم ، براي اقامه ي نماز به مسجد دانشگاه رفتم ولي همون بدو ورود به حياط مسجد ، كاغذهاي نصب شده روي ستون ها ، ديوار و پرده ي حائل بين قسمت خواهران و  برادران من رو سر جاي خودم ميخكوب كرد :

" درگذشت شاعر انقلابي و استاد دانشگاه آقاي قيصر امين پور را خدمت تمامي دانشجويان واهالي فرهنگ تسليت مي گوييم ـ از طرف دانشكده ي ادبيات "

باورش خيلي سخت بود . قيصر امين پور فوت كرد ؟ شاعر " مثـل چشمه ، مثـل رود " ، " تنفـّس صبح " ، " آينه هاي ناگهان " و ... درگذشت ؟ او كه ۴۸ سال بيش تر نداشت ! وقتي جريان رو براي دوستم تعريف كردم ، او هم شوكـّه شد و از من زمان وقوع رو جويا شد .

استاد قيصر امين پور به سال ۱۳۳۸ در دزفول متولـّد شد . ۱۱ سال به عنوان دبير شعر مجلـّه ي سروش فعـّاليـّت مي كرد و مدّتي هم سردبير ماهنامه ي سروش نوجوان بود . وي كه تا كنون سمت استادي دانشگاه تهران را داشت ، صبح امروز و بر اثر عارضه ي قلبي دار فاني را وداع گفت . پيكر آن مرحوم صبح فردا و از مقابل خانه ي شاعران ايران تشييع خواهد شد .

من هم به نوبه ي خود درگذشت اين شاعر عزيز و استاد گرانقدر رو خدمت همه ي دوستداران ادبيات تسليت مي گويم .    

نمی دانم پس از مردن چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم کوزه گر با خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی شیطان و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

و آوای گلویم پر کند سر تا سر گیتی

و خواب خفتگان آشفته و آشفته تر سازد

بگیرد او بدین ترتیب تاوان سکوت و انتقام اختناق مرگبارم را

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌كنم

گفتی: فانـّی قریبٌ

.:: من كه نزدیكم (بقره/۱۸۶) ::.

گفتم: تو همیشه نزدیكی ؛ من دورم ... كاش می‌شد بهت نزدیك شم

گفتی: و اذكر ربّـك فی نفسك تضرّعاً و خفيةً و دون الجهر من القول بالغدوّ و الآصال

.:: هر صبح و عصر ، پروردگارت رو پیش خودت ، با خوف و تضرّع ، و با صدای آهسته یاد كن (اعراف/۲۰۵) ::.

گفتم: این هم توفیق می‌خواهد !

گفتی: ألا تحبّـون ان یغفرالله لكم

.:: دوست ندارید خدا ببخشدتون ؟! (نور/۲۲) ::.

گفتم: معلومه كه دوست دارم منو ببخشی

گفتی: و استغفروا ربّـكم ثم توبوا الیه

.:: پس از خدا بخواید ببخشدتون و بعد توبه كنید (هود/۹۰) ::.

گفتم: با این همه گناه ... آخه چیكار می‌تونم بكنم ؟

گفتی: الم یعلموا انّ الله هو یقبل التــّوبة عن عباده

.:: مگه نمی‌دونید خداست كه توبه رو از بنده‌هاش قبول می‌كنه ؟! (توبه/۱۰۴) ::.

گفتم: دیگه روی توبه ندارم

گفتی: الله العزیز العلیم غافر الذنب و قابل التــّوب

.:: (ولی) خدا عزیزه و دانا ، او آمرزنده‌ی گناه هست و پذیرنده‌ی توبه (غافر/۲-۳) ::.

گفتم: با این همه گناه ، برای كدوم گناهم توبه كنم؟

گفتی: انّ الله یغفر الذنوب جمیعاً

.:: خدا همه‌ی گناه‌ها رو می‌بخشه (زمر/۵۳) ::.

گفتم: یعنی بازم بیام ؟ بازم منو می‌بخشی ؟

گفتی: و من یغفر الذنوب الـّا الله

.:: به جز خدا كیه كه گناهان رو ببخشه ؟ (آل عمران/۱۳۵) ::.

گفتم: نمی‌دونم چرا همیشه در مقابل این كلامت كم میارم ! آتیشم می‌زنه ؛ ذوبم می‌كنه ؛ عاشق می‌شم ! ... توبه می‌كنم

گفتی: انّ الله یحبّ التــّوابین و یحبّ المتطهـّرین

.:: خدا هم توبه‌كننده‌ها و هم اونایی كه پاك هستند رو دوست داره (بقره/۲۲۲) ::.

ناخواسته گفتم: الهی و ربّی من لی غیرك

گفتی: الیس الله بكافٍ عبده

.:: خدا برای بنده‌اش كافی نیست ؟ (زمر/۳۶) ::.

گفتم: در برابر این همه مهربونیت چیكار می‌تونم بكنم ؟

گفتی: یا ایّها الـّذین آمنوا اذكروا الله ذكراً كثیراً و سبّحوه بكرة و اصیلاً هو الـّذی یصلّی علیكم و ملائكته لیخرجكم من الظــّـلمات الی النــّور و كان بالمؤمنین رحیماً

.:: ای مؤمنین ! خدا رو زیاد یاد كنید و صبح و شب تسبیحش كنید . او كسی هست كه خودش و فرشته‌هاش بر شما درود و رحمت می‌فرستن تا شما رو از تاریكی‌ها به سوی روشنایی بیرون بیارن . خدا نسبت به مؤمنین مهربونه (احزاب/۴۱-۴۳) ::.

با خودم گفتم: خدا ... خالق هستی ... با فرشته‌هاش ... به ما درود بفرستن تا آدم بشیم ؟! ... ... ...

منبع : http://kosar21.blogfa.com

یه تبریک طلب من از طرف دوستام .